Frank Ongenae: De ContiTrailAttack 2 laat je niet in de steek!

Frank-Ongenae CTA2testDe eerste ervaring

“Geschpert”, staat er op het verkeersbord, midden op de weg.

We zijn amper 5km onderweg na een buitengewoon prettig verblijf in Hotel Post in Rohrdorf. “Bikers welcome” stond er aan de voordeur. In Duitsland zien ze je graag komen op twee wielen. Aan de Moezel, in het Zwarte Woud en ook hier, het zuidelijkste puntje van Beieren.

Uit de berichten van afgelopen week hadden we al meegekregen dat het te veel geregend had hier. Menige brug en een boel wegen waren daardoor “geschpert”. Dan toch nog maar een stukje Autobahn voordat we de route definitief richting de Gross Glockner verleggen. De Conti’s hebben zich de afgelopen dagen op de snelweg naar het zuiden voorbeeldig gedragen. Snelweg rijden moet saai zijn, maar niet met de combinatie Super Tenere/Trail Attack II banden! Die maken de rit zo comfortabel dat het puur genieten is met een cruise snelheid van 130-140. De bike loopt als vanzelf over het Duitse asfalt – nooit een onverwachte verrassing door verandering in wegoppervlak. Opvallend is dat, ondanks een flinke freesrand in de langsrichting, moeiteloos van rijbaan gewisseld kan worden. Hhmm, zo kan het dus blijkbaar ook!
De eerste serieuze puist die we over gaan op weg naar Karinthie is de Gross Glockner. De motorbanden blijven verbazen. De Super Tenere stuur ik voor het eerst een echte haarspeld in en er zullen nog vele volgen. Geen centje pijn ondanks de volle bepakking en een (aller aardigste) bijrijdster. De motorbanden geven alle vertrouwen om zelfs de scherpste bocht vlot te kunnen ronden. Een beetje snelheid is voorwaard om een haarspeld lekker door te kunnen rijden. En dat kan met de Conti’s, er is nooit een beperking door de banden. Wanneer we in Heiligenblut arriveren is de eerste ervaring alleen maar positief.

ContiTrailAttack-2 motorbanden-testDe motorbanden maken het makkelijk

De Gross Glockner achter ons latend, kunnen we meer vaart maken en gaat het gas erop. De nationale wegen waar we nu op rijden zijn een walhalla voor een motorrijder. Prachtig wegdek, met lekker lopende bochten. Het is steeds een strijd tussen, aan de ene kant de prachtige vergezichten waar je van wilt genieten, en aan de andere kant de concentratie die je nodig hebt om deze sublieme motorwegen maximaal uit te nutten. De Conti motorbanden maken het wel makkelijk. Een correctie is af en toe nodig, maar zelfs met full-load lukt dit zonder problemen. Ook wanneer het wegdek een verrassing voor ons gooit lijkt het alsof de banden het effect neutraliseren. Al rijdend valt me dit steeds op. De techniek van de banden moet hier mee te maken hebben: waarschijnlijk de samenstelling en verdeling van rubber soorten, koortlagen die op een bepaalde manier in de band liggen en zelfs moleculen die veranderen afhankelijk van temperatuur. Het zal allemaal wel. Voor mij betekent het dat ik gewoon kan genieten zonder me druk te maken over de prestatie van de banden.

We rijden door naar onze volgende bestemming in het Maltatal. Doordat de motor ondanks zijn zware bepakking prachtig in balans voelt, is er genoeg tijd om ook van de omgeving te genieten. Karinthie is prachtig, elk dal waar we doorheen rijden een verassing.
Onze bestemming op het eind van de dag is Malta. Nee, niet het eiland in de Middellandse Zee, maar een pittoresk dorpje halverwege het Maltatal in Karinthie. Hotel Hochalmspitse is een motorhotel van de puurste soort. Echte diehard bikers, vooral uit Groot Brittannië maar zeker ook uit Nederland vertrekken van hieruit om mooie dagtochten te maken.

Geen moeite op het koude asfalt

We ontmoetten hier o.a. Paul en Sue uit Londen, waar we een paar dagen onze tafelgenoten aan hebben. Paul heeft jarenlang in “the City” gewerkt en waarschijnlijk redelijk succesvol. Het blijkt dat hij zo’n 50 motorfietsen in de schuur heeft staan. Van elk merk wat onder het eten besproken wordt heeft hij wel één of een paar exemplaren! Tot in detail weet hij de goede maar ook de minder goede eigenschappen onder het voetlicht te brengen. Van banden heeft hij echter geen verstand. Alleen dat hij gloednieuwe Bridgestones onder zijn BMW 1300 gts heeft laten monteren. En bevallen ze, vraag ik voorzichtig? Hij trekt een zuur gezicht; nog geen 30 km van huis stond hij al aan de kant. Een flink stuk ijzer had zich in de achterband geboord. Ik probeer nog even de goede ervaringen van de Conti’s ter sprake te brengen, maar realiseer me dat ook die niet tegen stukken ijzer op het wegdek bestaand zijn.
Vanuit het hotel rijden we de volgende dag de Nockalmstrasse over. Een prachtige motorroute. We zijn op tijd weer terug en besluiten het Maltatal uit te rijden en de Hochalmstrasse te volgen tot aan de stuwdam. Het is weer spannend, de weg voert door smalle tunnels met eenrichtingverkeer. Het asfalt is hier nat en er volgt zowaar een heuse haarspeldbocht midden in een van de tunnels. Da’s best spannend maar alles gaat goed en vlot opschakelend vanuit de eerste versnelling rijden we door naar de indrukwekkende stuwdam. Net als op de Gross Glockner ligt ook hier sneeuw. De weg is vrij, maar geregeld gutst het smeltwater over de weg. Werkelijk geen enkele keer geven de Conti’s aan dat ze moeite zouden hebben op het koude asfalt.

Bergpas CTA2test

Smal, bochtig en slecht wegdek

Onderweg vanuit Karinthie naar onze volgende bestemming in de Italiaanse Dolomieten, nemen we een weg die er op de kaart goed uit ziet. Eenmaal op de weg blijkt deze wel erg smal en bochtig en moeten we goed opletten voor tegemoetkomend verkeer. Op sommige momenten voelt het alsof ze deze weg zomaar halverwege tegen de berg geplakt hebben. Het wegdek is slecht. Met volle bepakking en een bijrijder moet de Tenere nu maar bewijzen wat ie waard is. De Conti’s dragen zonder meer bij aan het feit dat de motor ons toch weer comfortabel en veilig naar onze middagstop brengt. Korte bochten, onverwachte remacties, bijsturen in een bocht die toch wat meer knijpt dan eerst ingeschat, het lukt allemaal. De banden geven geen krimp!
Eenmaal in Italië kunnen we flink doorrijden op weg naar de Sellagroep: vier reuzepassen die in een groep bij elkaar liggen. We zijn niet alleen wanneer we de Passo Pordoi oprijden. Honderden, nee duizenden, tweewielers gaan de uitdaging aan. Ik wist niet dat zo velen, zelfs met een fiets(!), de Dolomieten cols proberen over te bestijgen. Aan het tempo te zien lukt sommigen het in een paar uur. Anderen geven na een dag ploeteren halverwege de berg op. Op de motor gaat het een stuk sneller. De Sellagroep kun je makkelijk in een dag doen. En dan heb je plenty tijd om onderweg van adembenemende uitzichten te genieten.

Na een paar dagen in Canazei, vervolgen we onze route naar Molveno. Het is bloedheet wanneer we via Mezolombardo het laatste stuk afleggen richting ons hotel. Nog even een tussenstop die opgeluisterd wordt met een pizza. Ik huiver wanneer ik me realiseer dat deze pizzatent een Michelin aanbeveling heeft. Dat gaat meer kosten dan een tank benzine, waar de Super Ten ondertussen ook hard aan toe is! Wat schetst mij verbazing, we eten een onwaarschijnlijk lekkere pizza voor nog geen 10 Euro. In de zon, op een terras in een authentiek Italiaanse bergdorpje. Hoera, wat kan motorrijden toch fantastisch zijn!

Voor we doorrijden, even naar de banden kijken. Oeps, die hebben het in de verzengende hitte op het zwarte asfalt zwaar te verduren gehad. Een laagje met zacht los rubber laat zich zien. Een beetje zoals een raceband na een zware wedstrijd. Ik weet niet goed hoe ik dit moet beoordelen. Tijdens het rijden heb ik in ieder geval niks bijzonders gevoeld, de banden deden in deze hitte perfect hun werk.
Hotel Lory in Molveno blijkt een prima keus. Het Nederlandse stel, Maurice en Karin, hebben het goed voor elkaar. Ze hebben zich toegelegd op doe-mensen. Liefhebbers van tweewielers zijn er dus perfect op hun plaats.

De eerste keer op nat wegdek

Vanuit Molveno rijden we de volgende dag richting het Gardameer. Een mooie rit er naar toe en zowaar het begint te regenen. Niet dat we daar op zitten te wachten, maar het is de eerste keer dat de CTA2’s op een nat wegdek hun werk mogen doen. En dat valt zeker niet tegen. Het klinkt raar, maar eigenlijk merk ik geen verschil met droge rijomstandigheden. Waarschijnlijk is de combinatie met de Traction control van onze Yamaha wel een erg goede. Natuurlijk rij je rustiger in de regen, zeker met iemand achterop, maar toch, de banden geven wel erg veel vertrouwen.
Het wordt koud en de rit langs het Gardameer valt tegen. Veel tunnels, veel verkeer, het schiet niet op. Hoe verder naar het zuiden we komen hoe harder het gaat waaien. De surfers hebben het prima naar hun zin. Wij wat minder en we besluiten het rondje Gardameer niet af te maken. We steken door over de bergketen langs het meer en kiezen voor de doorgaande wegen terug richting Molveno. De lucht wordt aardedonker en het begint opnieuw te regenen en niet zo´n beetje ook. De weg is op plekken als één grote plas. Voor m´n gevoel staat er een paar centimeter water op. Auto´s gaan langzaam rijden of staan stil langs de kant. Ik kijk op m´n teller en zie dat we 100 km per uur rijden. Ik heb niet het gevoel dat de banden het niet aan kunnen. Potverdorie die Conti´s blijven me verbazen. We steken auto´s voorbij. Hmm, misschien toch iets te overmoedig? Ik minder wat snelheid, voor de zekerheid. Maar gevaarlijk of onzeker wordt het niet. De bui trekt over, de weg wordt weer droger en ik geniet. Het ContiTrailAttack 2 concept is echt een goede keus als je van intensief toeren houdt, dat durf ik nu wel te stellen!

           Motorbanden test

Een paar dagen later trekken we weer door. De route gaat naar Landeck in Tirol. We mogen weer terug de Alpen over. Eigenlijk willen wij over de Stelviopass. Maar het weerbericht meldt minus 8 graden en kans op sneeuw. Dan maar via de Timmelsjoch. Het voelt een beetje als een nederlaag maar phoe … deze pas is ook niet misselijk! Veel korte haarspeldbochten, erg veel! Dit vergt uiterste concentratie. Eén keer gaat het bijna mis. Ik snij een scherpe haarspeldbocht te nauw aan en kom te ver op de andere weghelft. Van de andere kant komt een collega motorrijder naar beneden. Ik geef op tijd een flinke duw op m´n rechter stuurhelft om even extra diep de bocht in te duiken. Pfff …. Alles blijft overeind en ik raak niks … thanks mate. Niet te lang nadenken en weer verder.

In Landeck aangekomen realiseren we ons dat het klimaat hier midden in de Alpen toch echt minder zomers is dan aan de zuidkant waar we vandaan komen. Het is eigenlijk koud en het is regenachtig. Gelukkig dat we onze motor hebben. Zon is leuk maar niet per se noodzakelijk om rond te toeren. Dus doen we het vandaag zonder. Onze tocht naar de Silvretta Hochalpenstrasse eindigde zelfs in de sneeuw. Jazeker … in ons geval geen witte hoed maar een witte helm! We blijven niet te lang boven. We moeten langs dezelfde weg weer terug want de pas blijkt verder op nog gesloten. Het is ondertussen begin juli en toch nog een pas die dicht is. Dat doet ons nogmaals realiseren dat het weer dit jaar echt lang slecht is geweest en dat betekent hoog in de bergen gewoon sneeuw.

Zware slag voor de banden

CTA-2-in-sneeuwVandaag zetten we koers richting Zuid Duitsland. Een trip langs Mittenwald, de Plan See en terug over de Hahntennjoch. Toch wel prettig om niet alleen hoge bergen te rijden. Langs de Plan See heerlijk wiegende wegen door het bos. Bij het dalen op snelheid merk ik iets vreemds. Een vibratie door heel de motor. Ik word oplettender en merk dat de vibratie weg is wanneer ik rechtop rij. Zodra we in bocht hangen is het er weer. Raar zowel naar links als rechts is het aanwezig. Zou er iets in de achterbrug of in de cardanaandrijving niet in orde zijn? Ik besluit te stoppen en een check te doen. Ik merk bij controle van de wielen en de aandrijving niks bijzonders. Op de weg terug blijf ik alert. Soms is het er, soms ook niet. Zou het iets met de banden zijn, omhoog rijdend anders dan omlaag? Of toch niet. Bij terugkomst kijk ik nog eens goed naar de banden. En wat valt me op; de blokstructuur is behoorlijk ongelijk gesleten. Er zit enkele mm verschil tussen de blokpatronen onderling. Ik kan me voorstellen dat wanneer de band relatief koud is het verschil tussen de blokken onderling een trillend of vibrerend effect geeft. Ik besluit om de mensen van Conti hier later nog eens nader over te . Ik merk in ieder geval geen nadeel tijdens het rijden. Maar blijkbaar laat een flinke tocht door de Alpen en Dolomieten met volle belading toch z´n sporen na op de banden.

Conclusie

Onze reis heeft ondertussen meer dan twee weken geduurd en we hebben er ruim 3500 km opzitten. Via de Bodensee en Titisee, met een tussenstop in het Zwarte Woud, gevolgd door een laatste stop in de Ardennen, rijden we uiteindelijk met meer dan vier duizend avontuurlijke kilometers extra op de teller weer terug richting Zeeland.
Het laatste stuk is nog wel even spannend want bij vertrek uit Malmedy giet het werkelijk pijpenstelen. Op de snelweg langs Spa en Vervier is dit niet echt lekker rijden. De weg is bochtig en er zijn flink wat met blinkende teer gerepareerde vlakken, en het is druk. Na een uur rijden stopt het gelukkig met regenen. De laatste kilometers naar huis maak ik de som op. De Conti´s zijn me alleen maar meegevallen. Ik heb werkelijk niet een moment het gevoel gehad dat ze een beperking waren. De combinatie met de Super Tenere is werkelijk perfect. In diverse tests vooraf werd gemeld dat de grip in de regen minder goed was. Ik kan daar absoluut niks bij voorstellen. Nou, ja …. misschien toch wel. De schrijvers zullen bij gebrek aan ervaring, commentaren van elkaar gekopieerd hebben. Wij doen hier in ieder geval niet aan mee. Met uiteindelijk 4500 testkilometers door o.a. de Alpen en Dolomieten weten we het in ieder geval zeker: ook de Conti Trail Attack II banden slijten, maar ze laten je niet in de steek, nooit!